ايجاد ارتباط بين روش‌هاي كيفي و كمّي در آينده‌نگاري

دست‌كم از زمان ’’تغيير نيوتني[۱]‘‘ در فيزيك، در قرن هفدهم، بحثي طولاني‌مدت و چالش برانگيز پيرامون نقش داده‌ها و روش‌هاي كمّي و كيفي در علم، وجود داشته است. پس از اين گام مؤفقيت‌آميز در صورت‌بندي رياضياتي شاخه‌ بزرگي از فيزيك، كه امروزه ’’مكانيك كلاسيك[۲]‘‘ ناميده مي‌شود، بسياري از نظريه‌پردازان از آن به مثابه نوعي حالت مدل‌واره‌اي[۳] استفاده كردند. از اين رهگذر،  معيارهاي مربوط به فرايندهاي علمي و ساختارهاي نظريه‌اي، بر قلمروهاي علوم تحميل شد، قلمروهايي كه با موضوعاتي با تنوع شگفت‌انگيز سر و كار داشتند و اهداف‌شان با اهداف مكانيك كلاسيك، تفاوت داشت. اين مطلب، به گونه‌اي چالش‌برانگيز در چارچوب بحث پيرامون اثبات‌گرايي[۴]، بررسي گرديد، اما هم‌چنان تأثيري نيرمند بر درك ما از علم دارد.

دانلود مقاله